SageNu ลองดูเกาหลีนอกจากในทีวีไหม

ปัจจุบันนี้รูมเมทผมกลับมาแล้ว..
ดีใจด้วยที่กลับมาได้อย่างปลอดภัย..
ก็ขอจบภาครูมเมทไว้เท่านี้..

มาดูเรือ่งวันีน้ดีกว่า..
มันเป็นเรือ่งของชมรมผมที่อยากจะเล่า..
ชมรมผมคือชมรมขายของมือสอง...

การทำงานคือรับบริจาคของมือสองมา
แล้วขายในราคาต่ำ (เช่นเสื้่อตัวละ 30บาท)
จากนั้นนำเงินที่ได้ทั้งหมด(หลังหักค่าใช้จ่าย)ไปบริจาคให้ประเทศที่ยากจน
(เคยบริจาคเงินก้อนให้ฟิลิปปินแต่ไม่ยักจะมาบริจาคให้ไทย)

สรุปเป้าหมายชมรมคือบริจาคเท่านั้น!

ประธานชมรมรุ่นหนึ่งออกไป..
ประธานชมรมรุ่นสองก็เข้ามา..

ผู้ที่เคยทำงานหลักๆในชมรมคนเก่าเริ่มลดบทบาทไป
ผุ้ทำงานใหม่ๆก็เข้ามา..

เมือ่คนทำงานเปลี่ยนไป.. อะไรๆก็เปลีย่นไป..
เปลี่ยนอะไรได้ก็อย่าเปลี่ยน..
อย่าเปลีย่นเป้าหมายก็พอ!!!

ผมก็เลยจะมาบ่นในเอนทรี่นี้เรือ่งการเปลีย่นอย่างหนึ่ง..
มีสมาชิกชมรมคนหนึ่ง..
ตั้งเป้าจะโฆษณาร้านค้ามือสองของชมรม
(โฆษณาเพื่อให้ขายได้มากขึ้นจะได้บริจาคมากขึ้น)

ปัญหาคือวิธ๊การโฆษณานี่ค่อนข้างจะแปลกนิดหน่อย..
ถ้าโฆษณาแบบทั่วๆไปกลัวคนจะไม่ค่อยได้ยินได้เห็นกันนัก..

เลยเปิดคาเฟแบบชั่วคราว ชนิดตั้งเป้าให้ขายได้วันละ 200แก้ว!!!
(ในราคาแก้วละ 15บาท) แล้วจะได้เป็นการโฆษณาร้านค้าไปในตัว..

จาก1ไอเดีย ทุกอย่างเริ่มขยายออกไปเรือ่ยๆ
ไอเดียต่อเติมออกเป็น..
ขายแซนวิช.. ฮอตดอก ชาเย็น น้ำพันช์
ทำลูกโป่งสวรรค์(ให้คนจ่ายเงินแล้วเขียนข้อความ)
เชิญวิทยากรข้างนอกมาบรรยาย (แล้วขอเงินบริจาค)
ทำ board เกีย่วกับการบริจาคของชมรม (แล้วขอเงินบริจาค)

ผมเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรือ่ยๆ..ในทุกไอเดียที่ผุดออกมา...
ผมเสนอไปหนึ่งไอเดีย...
"ถ้าอยากทำอีเวน..ชมรมเรามีคนต่างชาติเยอะแยะ..ลองเปิดสอนภาษาไหม แล้วจะได้ขอเงินบริจาค"
หลายเสียงค้านเนือ่งจากไม่คิดว่าคนที่มาเรียนจะมากันเยอะ
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร

สุดท้ายไอเดียล่าสุดที่เพิ่งผุดมาวันนี้...

ซื้อชุดมาสคอตให้คนใส่แล้วเดินไหม!?

(แบบสั่งทำมาสคอตรูปโลโกชมรม)

ไปกันใหญ๋แล้ว!!!!

ผู้ออกไอเดียบอกว่า ปกติแล้วร้านขายกันที่ 1ล้าน2แสนวอน(4หมื่นบาท)
แต่เนื่องจากเราทำเพือ่การกุศล..ร้านขายเลยลดให้เหลือ 7แสนวอน(2หมืนกว่า)

ทุกคนเห็นดีเห็นชอบ...

ผมแย้ง.."มันแพงไปนะ"
"แต่เขาลดให้ตั้งเยอะแล้วนะ" หลายคนบอก..
"มันใช้ได้นานด้วย หลายปีเลย" หลายคนพูด..
"น่ารักดี คนจะได้เห็น" หลายคนกล่าว..
บลาๆๆ...

นึกสภาพ..
เงินที่คนบริจาคมา..
เอาไปลงชุดมาสคอต ให้คนใส่แล้วร้อนตับแตกอยู่ข้างในตุ๊กตามาสคอตหน้ายิ้มแฉ่ง..
คนบริจาคเขาคงดีใจ..

ลูกค้าคงจะมาซื้อเยอะขึ้น จนทำให้กำไรเกิน 20000กว่าบาทที่ลงทุนกับเจ้าชุดตุ๊กตา..
(เป็นไปได้เหรอ?)

ชมรมมันกลายเป็นธุรกิจไปซะแล้วแฮะ...
เป้าหมายคือ น่าจะให้คนมีความสุขก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?
ทำไมต้องขายให้ได้เยอะๆ จะได้เอาไปบริจาค
คนให้มาเท่าไร ก็บริจาคไปเท่านั้นไม่พอหรอกเหรอ?

ปัจจุบันชมรมผมเลยกลายสภาพเป็นธุรกิจที่แปลกที่สุดในโลก...
ธุรกิจหาเงินที่มีมาตรการหาเงินแบบทะเยอทยาน..
ที่ใช้มาสคอตต้นทุนสูงในการโฆษณาสินค้าราคาสิบกว่าบาทที่ขายชั่วคราว

พิลึกที่สุดในโลก!!!

เอาเถอะ...
ถึงคนในชมรมจะไม่ได้อ่าน..
ผมก็ขอพูดไว้ตรงนี้เป็นอุทาหรณ์แล้วกันครับ..

เลือกวิธีอะไรก็อย่าลืมเป้าหมายละ